dystrybucja filmow

DYSTRYBUCJA FILMÓW
z Europy Wschodniej

tel. 22 837 91 44

STRONA GŁÓWNA

Dystrybucja kinowa W kinach
Archiwum

Na DVD Żyła sobie baba
Box Sokurowa
Box Kozincewa
Box Germana
Box Panfiłowa
Box Podwójny
          Kaniewskij-Awerbach

Złota Kolekcja Sputnika

Festiwale
Dla prasy
Zamówienie filmu
Kontakt

SŁOWO JAK GŁAZ

SŁOWO JAK GŁAZ Fabuła filmu:
Współczesna Moskwa – błyszcząca, europejska, ale jednocześnie brutalna. Miasto nadziei i niespełnionych oczekiwań, tu wygrywa silniejszy. „Słowo jak głaz” to film o dwudziestolatkach - ludziach należących do epoki MTV, kierujących się w życiu reklamowym sloganem „Bierz od życia to, co najlepsze”.
Anton Remizow przyjechał do Moskwy zaraz po wyjściu z wojska, jego celem było ożenić się z Zinaidą, dziewczyną, która przysłała mu zdjęcie i parę słów, kiedy ten był w wojsku. Jednakże rodzice Zinaidy dali do zrozumienia, że nie po to wyjechali z zabitego Almietjewska, aby przeżywszy się w Moskwie znaleźć jej za męża „ziomka”. Anton postanawia wyjechać do domu jednak po zetknięciu się z milicjantem postanawia wstąpić w szeregi stróży porządku. Zostaje przydzielony do dzielnicy gdzie mieszka Zina. Z początku wydaje się, że Anton wybrał typową dla demobilizujących się drogę podbicia Moskwy. Dopiero później stanie się jasne, że jego wybór nie był przypadkowy. Przed widzem staje System, w którym nie zostało nic ludzkiego, wszystko można kupić i sprzedać. Podczas całego filmu widz zostaje zanurzony w błoto ludzkiego gnoju, uniżenia, podłości. Ten realizm dodaje filmowi punktów, ale bezspornie to właśnie Anton jest tą wisienką, dzięki której film wznosi się ponad typowe produkcje o glinach. Nie można go rozgryźć, nie można przewidzieć jego działań, ponieważ popycha go siła, która bardzo się różni od tej obecnej w każdym z nas.

„Słowo jak głaz” – charakterystyczny wzorzec, skonstruowany twórcami, aby przedstawić pewne zjawisko. Takimi wzorcami skrycie posługiwał się socjalistyczny realizm, pokazując rzeczywistość taką, jaką powinna byłaby być, gdyby odpowiadała przepowiedniom Partii Komunistycznej Związku Radzieckiego.”
Portal Kino Rosji

Twórcy:
Producent - Sergiej Siljanow
Reżyseria – Aleksiej Mizgiriew
Scenariusz – Aleksiej Mizgiriew
Zdjęcia – Wadim Diejew
Dyrektor artystyczny – Denis Szibanow
Reżyser dźwięku – Jewgienija Potocka
Montaż – Natalia Kuczerienko
Kostiumy – Julia Matrosowa
Charakteryzacja – Lilia Dawydowa
Drugi reżyser – Aleksandr Sotnikow
Casting – Ludmiła Wiedieniejewa

Obsada:
Jewgienij Antropow – Anton Remizow
Dmitrij Kuliczkow – Sierżant Czachłow
Anastazja Biezborodowa - Zinaida
Siergiej Szechowcow – ojciec Zinaidy
Tatiana Nastaszewskaja – matka Zinaidy
Karen Badałow – Major
Aleksandr Skotnikow – Mechanik samochodowy
Weronika Kim – Prostytutka
Oleg Bilik – Sąsiad Antona
Aleksiej Agryzkow – milicjant-kierowca
Wiktor Alfierow – sprzedawca zegarków
Paweł Mirzojew – Grubas

Nagrody:
2007 - nagroda za „Najlepszy debiut” na Festiwalu Filmów Rosyjskich Kinotawr
2007 – nagroda za „Najlepszy scenariusz” na Festiwalu Filmów Rosyjskich Kinotawr
2007 – specjalna nagroda jury na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Maroko
2007 – Nominacja do nagrody Złota Gwiazda na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Maroko

SŁOWO JAK GŁAZ SŁOWO JAK GŁAZ


SHULTES

SHULTES Fabuła filmu:
25-letni Aleksiej Shultes, były sportowiec, który uległ poważnemu wypadkowi, zarabia na życie jako kieszonkowiec. Mieszka z matką w dużym mieście, rankiem biega w parku, wieczorem ogląda sport w telewizji, czasem odwiedza brata w wojsku. Zawsze robi zakupy w tym samym sklepie. Nie wyraża żadnych emocji, nikt z jego znajomych nie wie jak żyje. Tajemnicą jest, co ma zapisane w notesie, który zawsze nosi ze sobą. Prawie na wszystkie pytania Aleksiej odpowiada „tak”, „w porządku”. Żeby dojechać do domu, szuka adresu w notesie. Pewnego razu Aleksiej poznaje małego Kostika, który pomaga mu w kradzieży. Ma jeszcze jednego wspólnika – znajomego lekarza, z którym kradną klucze właścicielom drogich samochodów.
Pewnego razu, „pracując” z Kostikiem w metrze, Shultes okrada dziewczynę. Spotyka ją później w szpitalu, gdy odwiedza lekarza wspólnika. Odnajduje jej dokumenty i klucze, po czym włamuje się do mieszkania, gdzie znajduje kamerę wideo. Później, w domu, długo przegląda kasetę z wyznaniami miłości obrabowanej dziewczyny. Zetknięcie z cudzymi emocjami staje się dla Shultesa poważnym wstrząsem...
Film “Shultes” zdobył Grand Prix Kinotawra 2008 i był prezentowany na Festiwalu w Cannes w sekcji “Piętnastka reżyserów”. Oparty na autentycznej historii i utrzymany w stylistyce dokumentu ukazuje niezwykle prawdziwe oblicze Moskwy i rozterki, oraz świat wewnętrzny głównego bohatera.

Twórcy:
Reżyser: Bakur Bakuradze
Scenariusz: Bakur Bakuradze, Naila Małachowa
Producent: Siergiej Sieljanow, Julia Miszkinene
Producent wykonawczy: Siergiej Bejseuow
Firma-producent: CTB Film Company, firma Salwador D, Studio „Limon”
Operatorzy: Marina Gornostajewa, Nikołaj Wawiłow
Kostiumy: Władimir Kupcow
Charakteryzacja: Natalia Fiodorowa
Reżyser dźwięku: Arsenij Troickij

Obsada:
Shultes – Giela Czitawa
Kostik – Rusłan Griebienkin
Mama Shultesa – Liubow Firsowa
Młoda kobieta w metrze – Cecile Plaige
Brat Shultesa – Wadim Susłow
Spawacz Sława – Iwan Lebiediew
Stas – Noszrewan Tawchelidze
Lekarz Pasza– Wadim Całłati
Psychiatra – Rusłan Suszon
Kasjerka – Anna Soroka
Grisza – Aleksander Abcziniec
Męższczyzna w barze – Konstantin Busłow
Pozostali mężczyźni w barze – Siergei Bołotajew, Dmitrij Szibniew
Biznesmeni na targowisku– Sachat Dursunow, Gija Matkawa
Męższczyzna w sklepie – Dienis Niestierow
Mechanik w serwisie – Aleksiej Kuczin
Męższczyzna w banie – Władimir Kiriłłow
Kurier biura pogrzebowego – Marat Kisikow
Kieszonkowcy – Aleksander Malinin, Maria Simonowa

SHULTES SHULTES SHULTES SHULTES SHULTES SHULTES


OKRUCIEŃSTWO

Okrucieństwo Fabuła filmu:
Nastolatka pragnąca niezależności podgląda sąsiadów z dachu swojego domu i przy okazji fotografuje sceny miłosne pomiędzy samotną kobietą w średnim wieku - Zoją, a jej kochankiem (żonatym sąsiadem). Wika wpada na pomysł żeby szantażować zdrajcę. Za pomocą detektywa mężczyzna szybko demaskuje dziewczynę, jednak z obawy przed nagłośnieniem sprawy zrywa ze swoją kochanką - Zoją. Wika szuka kontaktu z Zoją. Gdy kobiety zapoznają się, Wika namawia swoją nową koleżankę do zemsty na byłym kochanku. Z biegiem czasu zemsta przybiera kryminalny charakter, nieodwracalnie zmieniając życie Zoji i Wiki.

Twórcy:
Scenariusz: Marina Liubakowa, Denis Rodamin
Reżyseria: Marina Liubakowa
Zdjęcia: Anton Drozdow
Dźwięk: Siergiej Gusinski, Władimir Litrownik
Montaż: Albina Anitipienko
Kostiumy: Anastazja Niefiedowa
Producent: Olga Wasiljewa
Producent i dyrektor artystyczny: Paweł Łungin
Generalny producent: Nadieżda Sołowiowa, Jurij Głocer

Obsada:
Zoja - Renata Litwinowa
Wika - Anna Biegunowa
On - Eugeniusz Sierow
Tancerz - Alieksiej Frandetti
Matka - Olga Onisienko
Lenka - Sasza Astachowa

Nagrody na Festiwalach:
- Nagroda im. Yves’a Montand na MFF „Młodość” (Kijów, październik 2007) dla najlepszej aktorki młodego pokolenia Anny Biegunowej
- Nagroda im. Natalii Gundariewoj na festiwalu „Moskiewskie Premiery” (Moskwa, wrzesień 2007) za najlepszą rolę żeńską dla Renaty Litwinowej

OKRUCIEŃSTWO OKRUCIEŃSTWO OKRUCIEŃSTWO OKRUCIEŃSTWO OKRUCIEŃSTWO OKRUCIEŃSTWO


SPADKOBIERCY CARA

SPADKOBIERCY CARA O filmie:
Film jest adaptacją powieści syberyjskiego pisarza Siergieja Kozłowa „Chłopiec bez szpady”.
Główny bohater filmu - chłopiec Timofiej - mieszka w małym syberyjskim miasteczku, związanym z wydobywaniem ropy naftowej. Jednak mimo obfitości ziemi syberyjskiej, mieszkańcy miasteczka ledwie wiążą koniec z końcem. Nie mają pieniędzy, pracy i nie potrafią wzbogacić swojego życia duchowego i stąd wszystkie problemy. Reżyserskim wynalazkiem w filmie jest brunatny niedźwiedź, który co jakiś czas pojawia się w kadrze. Czuje się w mieście jak w domu – gra na bałałajce, pije wódkę i zachowuję się całkiem swojsko. Niedźwiedź symbolizuje „zdziczenie” mieszkańców miasteczka. „Zdziczenie” pokazane jest wyraźnie i ze szczegółami. W domu Timofiej codziennie obserwuje pijanych rodziców, butelki na podłodze, utracenie wartości rodzinnych i zaniedbanie. Kontrast stwarza rodzinna idylla, którą widzimy na początku filmu – ojciec i Tima bawią się na tle prawosławnej cerkwi. Jednak następnym kadrem jest poranne przebudzenie pijanego ojca. Ale czy jest to poranek czy nocna mgła na zawsze zagościła w duszach rodziców?

Film jest uznany za dzieło najwyższej międzynarodowej klasy, porównywane z „Wyspą” Pawła Łungina. Film „Spadkobiercy cara” trafił na Moskiewski Festiwal Filmowy jako film pozakonkursowy. Po tym, jak został wysoko oceniony przez festiwalową publiczność, został pokazany na festiwalach w Wenecji, Montrealu i Tokio. „Komsomolskaja prawda”

Twórcy:
Reżyser: Konstantyn Odiegow
Scenariusz: Konstantyn Odiegow
Operator: Radik Askarow
Kompozytor: Aleksiej Rybnikow
Scenografia: Danił Duchawin
Producent: Konstantyn Odiegow

Obsada:
Paweł Jurczenko, Jekaterina Riednikowa, Dienis Karasiew, Władimir Tolokonnikow, Leonid Kurawliow, Aleksander Gołubkow, Julia Gałkina, Aleksander Baszirow

SPADKOBIERCY CARA SPADKOBIERCY CARA SPADKOBIERCY CARA SPADKOBIERCY CARA SPADKOBIERCY CARA SPADKOBIERCY CARA


PODRÓŻ ZE ZWIERZETAMI DOMOWYMI

PODRÓŻ ZE ZWIERZETAMI DOMOWYMI O filmie:
Natalia (Ksenia Kutepowa) mieszka na stacji niedaleko torów kolejowych. Codziennie doi krowę, а „Gospodarz” sprzedaje mleko pasażerom z przejeżdżających obok pociągów. „Gospodarz” to jej mąż. Zabrał Natalię z domu dziecka, gdy miała 16 lat. Od tego czasu jej życie kręci się wokół domu, chlewu i pociągów, które przejeżdżają pod jej oknami bez zasłon, do jakiegoś nieznanego, zupełnie innego świata.. Natalia nie kocha męża, ale nie może wyobrazić sobie swojego życia bez niego. Do czasu kiedy pewnego dnia „Gospodarz” umiera na zawał serca. Wkrótce w jej życiu pojawia się ciężarówka, i wesoły kierowca – Serega.
Natalia uczy się żyć samodzielnie, stara się zrozumieć kim ona jest i co jej jest potrzebne do szczęścia. W jej domu zaczyna grać muzyka, pojawia się pies Koszczej, koza Berta (zamiast sprzedanej krowy), kolorowy telewizor i kierowca – Serega. Ale Natalia nie potrzebuje takiego życia. Jej dusza zaczyna się przebudzać. Natalia wychodzi więc naprzeciw miłości – ale nie do mężczyzny a do nowego „Gospodarza”. Życie rodzinne i praca w gospodarstwie, którą obiecuje Natalii Sierega, to dokładne powtórzenie sytuacji z poprzednim mężem.
  Natalia intuicyjnie postanawia wybrać własny rozwój, samą siebie, postanawia zrealizować siebie w pełni. Nie oznacza to, że Natalia nie potrzebuje miłości – potrzebuje, ale nie takiej, jaką oferuje jej Serega. I w poszukiwaniu tej prawdziwej miłości, Natalia wybiera się w podróż. W podróż ze swoimi zwierzętami domowymi.

Twórcy:
Reżyser: Wiera Storożowa
Scenariusz: Arkadij Krasilszczikow
Operator: Oleg Łukiczew
Kompozytor: Ilja Szypiłow
Producent: Sabina Jeremiejewa, Igor Tołstunow

Obsada:
Ksenia Kutiepowa, Dmitrij Diużew, Sofia Dudarczik

Nagrody:
Cottbus Film Festival 2007:
Nagroda Jury - Wiera Storożewa (reżyser)
Nagroda Don Quixote – Wiera Storożewa
Nagroda FIPRESCI - Wiera Storożewa
Nagroda za wybitny wkład artystyczny – Ksenia Kutepowa
MFF w Moskwie 2007 Grand Prix

PODRÓŻ ZE ZWIERZETAMI DOMOWYMI PODRÓŻ ZE ZWIERZETAMI DOMOWYMI PODRÓŻ ZE ZWIERZETAMI DOMOWYMI PODRÓŻ ZE ZWIERZETAMI DOMOWYMI


ŁADUNEK 200

ŁADUNEK 200 O filmie:
Ładunek 200 to termin wojskowy określający ładunek ciał wysyłanych po wojnie do domu.
„Ładunek-200” jest jedenastym filmem Aleksieja Bałabanowa. Nowe dzieło opowiada o zmierzchu totalitaryzmu na początku 1984 roku, u świtu pierestrojki, kiedy to ciemność życia zgęstniała do maksimum. W swoim nowym filmie Bałabanow obiecuje wyjaśnić wszystko o sobie, o swoim kraju i jego bohaterach w sposób bardziej szczery niż w poprzednich obrazach.
ZSSR, rok 1984. Koniec ery sowieckiej. Prowincjonalne miasteczko. Po wyjściu do klubu, znika córka sekretarza okręgowego komitetu Partii Komunistycznej. Nie ma żadnych świadków. Nie odnaleziono żadnych podejrzanych. Tego samego wieczoru, w domu na przedmieściach miasteczka zostaje popełnione brutalne morderstwo. Sprawcą jest właściciel domu. Oba śledztwa prowadzi kapitan milicji Żurow.

Twórcy:
Reżyser: Aleksiej Bałabanow
Scenariusz: Aleksiej Bałabanow
Operator: Aleksander Simonow
Montaż: Tatiana Kuzmiczewa
Montaż dźwięku: Michaił Nikołajew
Kostiumy: Nadieżda Wasiljewa
Scenografia: Paweł Parchomenko
Producent: Siergiej Seljanow
Producent wykonawczy: Maxim Ukanow

Obsada:
Aleksiej - ALEKSIEJ SEREBRYAKOV
Artyom - LEONID GROMOW
Michaił - JURIJ STIEPANOW
Angelika - AGNIJA KUŹNECOWA
Żurow - ALEKSIEJ POLUJAN
Sunka - MICHAIŁ SKRJABIN
Valera - LEONID BICHEVIN
Antonina - NATALJA AKIMOWA
Matka Żurowa - WALENTINA ANDRJUKOWA
Naboev - ANDRIEJ MOKEEV
Żona Artyoma - LIKA NEWOLINA

Nagrody:
- Festiwal Filmów Rosyjskich „Kinotawr”, Soczi 2007 – Nagroda krytyków;
- Venice Days – film otwierający;
- Festiwal Filmowy w Telluride;

ŁADUNEK 200 ŁADUNEK 200 ŁADUNEK 200 ŁADUNEK 200 ŁADUNEK 200


PEŁEN ODDECH

PEŁEN ODDECH O filmie:
Irina, zamożna usytuowana czterdziestolatka, potrzebuje męskiego ramienia. Poznaje młodego mężczyznę Kostie, który staje się jej utrzymankiem. Kochankowie postanawiają wyjechać na wczasy. Nie wiadomo dlaczego na miejsce wypoczynku wybierają wybrzeże Krymskie. W wymierającej krymskiej wsi Irina i Kostia poznają uroki życia miejscowej ludności. Kostia poznaje młodą kobietę- rybaczkę, losy bohaterów zaczynają się komplikować...

Twórcy:
Reżyseria: Walerij Pendrakowski
Scenariusz: Walerij Pendrakowski
Producent: Anna Piendrakowskaja, Walerij Piendrakowskij
Kompozytor: Gija Kanczeli
Wykonanie pieśni: Swietłana Stiepczenko, Tatiana Ostriagina
Wykonanie muzyki: Fridrich Lips - solo na bajanie
Operator-reżyser: Grigorij Jabłocznikow
artysta-reżyser: Michaił Kolesow
Reżyser dźwięku: Rem Sobinow
Montaż: Natalia Dobrunowa

Obsada:
Tatiana Liutajewa jako Irina
Dmitrij Isajew jako Kostia
Igor Lifanow jako Stiepan
Ekaterina Wilkowa jako Katja
Natalia Jegorowa

Nagrody:
2007 rok — Natalia Jegorowa — Nagroda za najlepszą kobiecą role na Szukszyńskim Międzynarodowym festiwal filmowy na Ałtaju.

PEŁEN ODDECH PEŁEN ODDECH PEŁEN ODDECH PEŁEN ODDECH PEŁEN ODDECH


WYSPA

Wyspa O filmie:
Gdzieś na północy Rosji w niewielkim prawosławnym klasztorze mieszka wyjątkowo nietuzinkowy człowiek. Jego dziwaczne zachowanie dezorientuje i wprawia w zakłopotanie jego braci mnichów. Ci, którzy odwiedzają wyspę, wierzą, że posiada on moc uzdrawiania, odpędzania demonów i przepowiadania przyszłości. On sam jednak uważa się za człowieka niegodnego szacunku z powodu grzechu, który popełnił w młodości. Film jest przypowieścią, która łączy realia życia codziennego w Rosji z rytuałem zakonnym i porządkiem zajęć w klasztorze.

„To jest niewiarygodne, że „Wyspa” Łungina jest tak bliska tematycznie ostatniej powieści Michela Houellebecka „Le possibilite d ‘une isle”. W tym sensie film ten jest bardzo współczesny pod względem swoich dążeń religijnych. Jest to próba odnalezienia zbawienia poprzez wiarę”.
www.polit.ru

„Poszukiwanie przez starszego Anatolija znaczenia jego misji i drogi prowadzącej go od morderstwa do przebaczenia zostało zręcznie przedstawione przy użyciu elementów rozrywkowych i dydaktycznych. Każdy widz może odnaleźć w „Wyspie” to, co chce zobaczyć: naiwne życie świętych lub nieco inną wersję „Egzorcysty”.
Gazeta „Izwiestia”

„…film Łungina podzielił krytyków filmowych na dwie grupy. Obydwa obozy zgadzają się, że jest to niezwykłe dzieło. Znany ze stosowania intensywnych i jaskrawych kolorów, Łungin tym razem stworzył surowy i prawie jednobarwny świat. Film ten przypomina „Nagą wyspę” według Kaneto Shindo”.
Gazeta „Moskowskije nowosti”

Twórcy:
Główny producent: Siergiej Szumakow
Producent: Paweł Łungin
Reżyser: Paweł Łungin
Scenariusz: Dmitrij Soboliew
Kierownik fotografii: Andriej Żegałow
Muzyka: Władimir Martynow
Dyrektorzy artystyczni: Igor Kocariew, Aleksandr Tolkaczew
Kostiumy: Jekatierina Dyminskaja
Charakteryzacja: Waleria Nikulina
Dźwięk: Stefan Albinie, Władimir Litrownik
Montaż: Albina Antipienko
Drugi reżyser: Natalia Liaszenko
Kierownik obsady: Tatiana Maksakowa
Operator: Jurij Nilokajew
Kierownik produkcji: Wadim Koryuzlow

Obsada:
Anatolij: Piotr Mamonow
Filaret: Wiktor Suchorukow
Jow: Dmitrij Diużew
Tichon: Jurij Kuzniecow
Nastia: Wiktoria Isakowa
Wdowa: Nina Usatowa
Dziewczynka: Jana Jesipowicz
Kobieta z dzieckiem: Olga Diemidowa
Młody Tichon: Aleksiej Zielenskij
Młody Anatolij: Timofiej Tribuncew
Dziecko: Grisza Stiepunow
Adiutant: Siergiej Burunow

Nagrody:
- II – miejsce - nagroda publiczności podczas I Festiwalu Filmów Rosyjskich „Sputnik nad Warszawą”
- 2007 nagroda Jury za najlepszy film na MFF w Sundance
- 2007 NIKA (NIKA to najważniejsza nagroda przemysłu filmowego w Rosji) Grand Prix w kategoriach:
     Rola pierwszoplanowa – Piotr Mamonov
     Rola drugoplanowa – Viktor Suchorukow
     Najlepszy reżyser – Paweł Łungin
     Najlepszy film
     Najlepsza ścieżka dźwiękowa
     Najlepsze zdjęcia
- 2006 „Wyspa” wygrała Festiwal Rosyjskiego Kina „Moskiewskie premiery”
- 2007 „Wyspa’ zamykała Festiwal Filmowy w Wenecji
     Film otwierał IV Festiwal Pokrow w Kijowie
     Film otwierał X Międzynarodowy Festiwal Filmowy „Trzecie tysiąclecie”, który odbywa się w Rzymie pod egidą Rady do spraw Kultury Watykanu
- 2007 - sześć nagród "Złoty orzeł":
     Najlepszy film roku
     Najlepsza rola męska drugoplanowa
     Najlepsza rola męska
     Najlepszy reżyser
     Najlepszy scenariusz
     Najlepszy operator

WYSPA WYSPA WYSPA WYSPA WYSPA


WYGNANIE

WYGNANIE O filmie:
Mąż, żona i dwójka dzieci (chłopiec i dziewczynka) przenoszą się z miasta przemysłowego na wieś, do miejsca urodzenia męża, aby zamieszkać w starym domu jego ojca.
W porównaniu z ich poprzednim miejscem zamieszkania (miasto, które ułatwia relacje między bohaterami, wygładza nierówności, a nawet tworzy pewien rodzaj iluzji szczęścia i miłości), nowy dom oznacza Naturę. Położony jest na zapierających dech piersiach wzgórzach, na dnie prehistorycznego morza, żyznej ziemi, lecz wszystko to leży w ruinach. Jest smutne, mimo że dumne. I niczego nie udaje. Będzie wymagało ogromnego poświęcenia.
Nikt nie powstrzyma ręki ojca skierowanej przeciwko swojemu synowi. Nikt nie usłyszy krzyku. Owieczka nie zajmie miejsca syna. Bo ten, kto podniesie nóż będzie mieć uszy, które nie będą słyszeć, oczy, które nie zobaczą, serce, które nic nie poczuje. Jednak jego wiara w „prawo” ludzkiej dumy jest żarliwa i niewyczerpana, tak żarliwa, jak jego wyrzuty sumienia.
Ziarno zostało zasiane i muszą nadejść żniwa.
Na pytanie: „O czym jest Wygnanie?” odpowiadamy: „Tak jak każdy inny film, w mniejszy lub większy sposób, ten film jest o nas wszystkich – dobrych, pięknych ludziach w tragicznych okolicznościach braku nadziei”.

Twórcy:
Scenariusz: Andriej Zwiagincew, Oleg Negin
oparty na opowiadaniu „The Laughing Matter” WILLIAMA SAROYANA
Reżyser: Andriej Zwiagincew
Zdjęcia: Michaił Krichman
Muzyka: Andriey Dergachev, Arvo Part
Dźwięk: Andrey Dergachev
Scenografia: Andrey Ponkratov
Montaż: Anna Mass
Kostiumy: Anna Barthuly
Producent wykonawczy: Elena Loginova
Producent: Mitry Lesnevsky
Produkcja filmowa: REN FILM

Obsada:
Alex - Konstantin Ławronienko
Vera - Maria Bonnevie
Mark - Alexander Baluev
Kir - Maxim Shibaev
Eva - Katya Kulkina
Robert - Dmitry Ulianov
Max - Alexey Vertkov

Nagrody:
MFF w Cannes 2007 - Nagroda dla Konstantina Ławronienki w kategorii Najlepszy Aktor
MFF w Moskwie 2007 - Nagroda Główna
Europejskie Nagrody Filmowe 2007 - Nominacja dla operatora Michaiła Kriczmana
Cottbus Film Festiwal Młodego Kina Wschodnioeuropejskiego – Nominacja do Grand Prix
Festiwal Filmów Rosyjskich „ Sputnik nad Warszawą” 2007 - Grand Prix

WYGNANIE WYGNANIE WYGNANIE WYGNANIE WYGNANIE


wyspa
wygnanie
wygnanie
pełen oddech
spadkobiercy cara
ładunek 200
podróż ze zwierzętami domowymi
słowo jak głaz
shultes